Dag 6 - Pretpark Walmart

Vannacht om kwart over een werd ik wakker. Niks alarmerends, dit is normaal voor mij. Een koffie speciaal gezet en wat op internet gekeken (op tv zie je bijna alleen commercials dus daar is niks meer aan). Voordat ik weer onder de wol zou gaan ben ik even buiten gaan staan op de patio rond het zwembad. Het was niet echt pikkedonker. Enige uren later was het echt tijd om op te staan. Geen internetverbinding dit keer. Wat is dat nou? Van alles geprobeerd met aan/uit knoppen en kabels erin en eruit, maar niets hielp. Tot op dit moment is het een kwestie van geluk hebben als het modem het weer eens doet. Het kan natuurlijk ook aan de provider liggen. Ik zal het management maar eens bellen hierover; misschien kunnen zij hulp bieden.

Een aantal baantjes in het zwembad dienden als ochtendgymnastiek. Het water is best koud maar eenmaal door gaat het best.

Aan de overkant van het meer zag ik twee mensen lopen. Ik ben benieuwd hoe het uitgestrekte bos eruit ziet daarachter. Dat zal wel vol zitten met allerlei (on)gedierte. Een prik van een fire ant en je bent de rest van je vakantie de pineut. En dat is nog maar een klein beestje. Laten we het maar bij de gebaande paden houden. Hier in de wijk liggen smalle trottoirs, dus dat biedt de mogelijkheid om op een veilige manier een ochtend of avondwandeling te maken. Dit houden we zeker in gedachten.


Wat me in en rond het huis stoorde waren de tekenen van verval en verwaarlozing. Het is beslist geen dump, maar al die kleine dingen bij elkaar dragen niet bij aan het vakantiegevoel. Dus: de handen uit de mouwen gestoken en met een sopje, keukenpapier, stoffer en blik en de stofzuiger (zo'n luidruchtige amerikaanse Hoover met koplamp!) de stofnesten op lampen, in raam en deursponningen, vensterbanken, plinten en voegen te lijf gegaan. De afzuigkap was ook te vies om aan te zien. Deze actie gaf veel voldoening. Schuifdeuren gaan nu zoevend open en dicht, de vensterbanken glimmen in het zonlicht en de afzuigkap kan weer jaren mee. En ik heb even weer wat nuttigs gedaan ;-)

En ja, waar moest de auto weer naar toe op deze zondagochtend? Juist. De grootste grutter van het land. Maar Walmart op zondag is wel heel erg leuk. Dit is een pretpark op zich besefte ik al glimlachend. Veel gezinnen met kleine kinderen die lopen te rennen en gillen en overal aan zitten. Al die Disneyfiguren zijn natuurlijk heel aantrekkelijk.

Die store is zo groot dat je al karduwend aardig wat voetstappen zet, dus goed voor de lijn is het ook nog. Ik kreeg er honger van maar dat is daar uiteraard geen probeem. Een paar chicken salad sandwiches zijn zo ingeladen. Vlak naast de Walmart bevindt zich een Starbucks restaurant met drive-thru, en die was weer goed voor een grande macchiato. Onnodig te zeggen dat ik hier altijd met een big smile rondloop. Het is hier gewoon geweldig!

De rest van de middag heb ik in het boek gelezen. Eerst op de patio, maar na een uurtje moest ik naar binnen vanwege de hevige regenbui die losbarstte en uren later nog steeds aan de gang is.

Dus heb ik me op een comfortabele bank gesettled en daar verder gaan lezen, totdat m'n ogen dichtvielen. Ik vermoed dat de calorieen van de koffie macchiato, de sandwiches en zoutjes daar debet aan zijn. Het is niet erg, ik wilde er toch een dag van weinig activiteiten van maken, want morgen is het omgekeerde het geval want dan ga ik naar Busch Gardens in Tampa, een uur rijden van hier. Dat wil zeggen, als het weer daar gunstig is. In wil het geld niet in het water gooien. Even de tv in de gaten houden dus. Internet heeft me de zondagmiddag in de steek gelaten maar nu is het er plotseling weer gelukkig. Meteen dit verslag gemaakt.

Tot morgen!

Dag 5 - Dat zijn leuke dingen voor de mensen...

Terwijl de sprinklers buiten actief worden in mijn stukje van de USA, typ ik de eerste woorden van deze zaterdagblog. Ik heb net lekker ontbeten met koffie van matige sterkte (het is nog net geen thee) en breakfast paninis van het merk Lean Cuisine. Smakelijk!

Al etende lees ik dat er nog meer floridaforumleden zijn geland. Dit zijn wel populaire weken! Ik zal eens goed opletten in supermarkten, outlets en restaurants of ik mensen herken. De meesten ken ik alleen van foto's in hun leuke blogs. De lokale economie zal een flinke boost krijgen door alle uitgaven voor het in- en uitwendige van de mens, iets waar ikzelf natuurlijk ook vrolijk aan meedoe. De eerste uitgaven vandaag gaan richting benzinepomp, want de helft van de tankinhoud is reeds opgegaan aan sun and fun. De benzine slurpende airco is echter een noodzaak; de auto heeft wel een schuifdakje maar dat extra gat geeft geen verfrissing, integendeel. Alleen 's morgens vroeg is dat lekker.

Een van de komende dagen ga ik naar....Busch Gardens in Tampa. Ik heb er zoveel leuke verhalen over gehoord dat het me een bezoek waard lijkt. Het is naast pretpark met diverse roller coaster rides namelijk ook een mooie dierentuin, en dat trekt me over de streep. Ik ben er nog nooit geweest dus dat maakt het extra leuk en spannend. In het weekend zal het ongetwijfeld extra druk zijn, dus ik aarzel nog even over de dag van het bezoek, maar deze zondag wordt het niet.

Zo, ik ben inmiddels een aantal uren verder en een toegangsticket voor Busch Gardens rijker.

Het ticket heb ik gekocht bij Billy Boys, na een tip van Remco. Het scheelt aardig wat geld. Die tent zelf is een verhaal apart. Van buiten ziet het er niet uit, maar eenmaal binnen weet je niet waar je kijken moet en wie wat doet. Wat een rommeltje. De winst van de kaartverkoop gaat duidelijk niet naar de inrichting, maar ja, dat is dan ook weer mijn winst zullen we maar zeggen. Genoeg negativiteit, het is vakantie, dus....SMILE!

Verder heb ik route 27 richting zuiden gevolgd tot net iets voorbij Davenport. Langs de weg ligt nog een Walmart, en je kunt nooit genoeg spullen hebben... Ach, het viel wel mee: een paar shirts voor veels te weinig, een leuke pet, weer een gallon water, wat koffiecreamer en nog wat grut. De maag begon zich te laten voelen, dus ook maar twee gevulde donuts erbij voor straks.

In een verre hoek van de zaak staat een megabak vol met zoetigheid. Blijf daar maar eens vanaf!

Eenmaal in de auto ging de pet op, en de eerste donut tussen de kaken. Man wat lekker.

De nieuwe pet past perfect

En zo ligt de zoetigheid erbij in huis. Ik zou zeggen: kom langs en graai mee (zolang de voorraad strekt!).

Dag 4 - Rustig aan, Daan.

Vannacht weer vaak wakker geworden, zeer waarschijnlijk door de te sterkte koffie die ik dagelijks tot me neem. Dus vanaf nu is het slappe bakken gewone koffie, of decaf. Vanochtend toch goed uit kunnen slapen, dat is een wereld van verschil. De laptop doet het gelukkig weer prima na een herstart en ik hoef niet op jacht naar een tablet en wifi te regelen. Op tv is er continu breaking news vanwege de bomaanslagen in Boston. Ze zoeken nog naar de tweede man.

Zoals gezegd begint de dag met een slappe bak voor de tv, en die smaakt boven verwachting goed. Ik had zin om te shoppen. Eerst voor wat kleine boodschappen bij de Winn-Dixie op de hoek van Formosa Gardens Blvd en 192. Wat is het daar duur zeg!! Vandaar dat het er zo stil was. Ik was ook op zoek naar tartaar, maar die zag ik nergens liggen, dus dan maar gehakt (ground beef) gekocht. Ik ben namelijk van plan om hier een keer gebakken aardappels, "tartaar" en doperwten te bereiden. Maar ik ga ook uit eten binnenkort. Cracker Barrel lijkt me wel wat. Als ik een beetje bijtijds kom hoef ik hopelijk niet in de rij met smachtenden te staan want dat vind ik minder.

Daarna ging ik op weg om de winkels bij Posner Park af te stropen. Bij Best Buy toch nog even gekeken naar een wifi router (je bent techneut of niet), maar dit is hopeloos: het moderne spul werkt niet meer samen met mijn verouderde netbook met een verouderde Windows XP. Betaalbare tablets waren er ook niet, alleen de prijzige Apple producten en dat is me nu even een brug te ver.

Dan Target. Sportsokken gekocht en nog wat andere dingen, waaronder een goed boek voor bij de pool. En als laatste Pet Smart, altijd leuk om daar eens rond te kijken en te lachen om de gekke kattenspeeltjes. Via route 27 ging het vlot naar huis. Eenmaal op de basis stilde ik de lekkere trek met een kom nachos en kaasdip bij de pool. Daarna het boek erbij gepakt en nog een paar uurtjes zitten lezen tot ik zat te knikkebollen door het zwoele weer. Op een gegeven moment begon het zachtjes te regenen, maar dat duurde niet lang. Bij de avondmaaltijd maakte een deel van het gehakt acte de presence als 2 tartaartjes. Het smaakte me prima.

We glijden zo weer zachtjesaan de avond in, met koffie en boek bij de pool. Zo lang mogelijk! Het was een rustige maar heerlijke dag, een echte vakantiedag. Morgen wordt zeer waarschijnlijk een dag met meer activiteit, maar ik wacht nog even op inspiratie (door het doornemen van mijn folders en tips wat ik elke ochtend doe). Tot morgen!

Dag 3 - Interstatie, intersittie

Donderdagochtend vroeg ziet de omgeving er zo uit:

en klinken er deze geluiden (spooky!):

Hoera! Er kan weer op een normale manier gecomputerd worden dankzij een lange kabel die Remco spontaan aanbood (hartelijk dank!) na mijn noodkreet van gisteren. Ik heb hem vandaag bij hem opgehaald in z'n (eigen) fraaie villa  op een half uur rijden van de mijne. Leuk ritje, bakkie koffie, bijkletsen, en floeps we waren plotseling twee uur verder. Leuk om in persoon kennis gemaakt te hebben, want de meeste contacten lopen via posts en blogs van het floridaforum. Allemaal enthousiastelingen, net als ik.

Daarna ben ik doorgereden naar een nieuw museum, het Osceola County Historical Museum. Klein, maar fijn en nog gratis ook. Dit museum legt via tekst, foto's en displays de ontstaansgeschiedenis uit van the Sunshine State. Sommige displays zijn niet alleen k(l)eurig, maar ook geurig, dankzij speciale machines die bijvoorbeeld de heerlijk geur van sinaasappelbloesems verspreiden.

Toch nog een klein beetje geplaagd door jetlag reed ik direkt door naar huis waar een quick nap, zoals de amerikanen zeggen, weer voor de nodige verfrissing van de geest zorgde. Even kletteren in het zwembad completeerde het donderdagplezier. Ik heb net een simpele avondmaaltijd op, bestaande uit een burrito en een uitgebreide salade. Straks nog een kaneelbroodje met koffie, en dan duik ik denk ik vroeg m'n bed in. Ik trek het even niet meer.

Misschien ga ik morgen naar Bok Tower Garden. Dat is bij wijze van spreken een oase in de woestijn en de rit ernaar toe is ook mooi. Ik wil de dagen niet van tevoren inplannen, maar per dag kijken waar de zin naar uit gaat. Ik hoop overigens dat m'n netbook het nog even uithoudt. Hij is af en toe traag en de harde schijf maakt rare geluiden... Toch maar een tablet kopen dan, voordat het te laat is?

Tot morgen!

Dag 2 - Op zoek naar een internetkabel

Ik heb een rommelige slaap-waak nacht achter de rug, maar 's ochtends voel ik me toch prima. Flarden mist rijzen op uit het meer waar dit huis aan grenst. Het is een beetje een eng meer, alsof er elk moment aligators uit komen kruipen. Het komt vast en zeker door het restje letlag waar ik nog last van heb. Voor het ontbijt moet ik het doen met het laatste meegebrachte restje oploskoffie en de opgewarmde cheeseburger van gisteren. Het gaat erin als koek...merkwaardig.

Om een uurtje of 10 ga ik van huis om de eerste boodschappen te doen bij de Walmart aan Cagan Crossing. Dat levert weer een hele verzameling plastic zakjes op. Thuis maak ik met al dat verse spul een simpele maar lekkere lunch met een green salad, een potato salad en een corn dog. Dat is even smullen.

Ik moet ergens ook nog een lange internetkabel scoren want deze woning heeft geen wifi, maar alleen bekabeld internet. Dat werkt op zich prima, maar de kabel is maar 1 meter lang zodat ik het nu moet doen met een staanplaats (!) voor het keukenblok waar het modem staat. Leuk voor even, maar 10 dagen, nou nee. Voor de afwisseling rij ik naar de Walmart aan Bass Road, maar helaas, ook daar geen kabels. Tja, het is ook het draadloze tijdperk. Morgen maar even naar Best Buy, en voorlopig moet ik het dan maar even redden zoals te zien is op de volgende foto.

Laat daar nou net ook de pot met peanutbutter filled pretzels staan!



's middags neem ik, onder het genot van een versgezette bak koffie, de van Walmart meegebrachte couponboekjes door waar tot mijn verbazing een aantal leuke tips uit voortkomen. Die couponboekjes ken ik al zo lang, en ze lijken  elk jaar vrijwel hetzelfde. Toch niet. Bijvoorbeeld: het Osceola County Welcome Center, fungerend als streekmuseum...gratis! Verder zitten er coupons in voor golf en off-road rijden, maar ik denk dat het daar te heet voor is. Er waait wel een lekker windje, maar toch. Ik zie wel. Niks moet, alles mag, is het parool. En er komt nog iets anders bij me op, los van de coupons: toch een keer naar het populaire restaurant Cracker Barrel gaan om te lunchen of dineren. Dat is het soort restaurant waar ook de locals graag eten, en dat zegt genoeg over de kwaliteit. Als je er langs rijdt zie je altijd een parkeerplaats vol auto's.

Morgen dus naar Best Buy voor de lange internetkabel en misschien buurten bij Starbucks. Ik wil zowiezo kijken of er nog zaken bij zijn gekomen sinds verleden jaar. Dit hele gebied is nog steeds booming. En morgen ga ik het zwembad bij het huis maar eens in. Het water is lauw, dus zoveel moeite mag het niet kosten.

Na een kleine avondmaaltijd breng ik de avond door met het maken van dit verslag, en wat tv kijken. Tot morgen!

Foto's van de eerste dag

Op naar Orlando!

Om half vijf in de vroege ochtend plaatste ik de koffer in de achterbak van de auto, en het kleine laptoptasje op de stoel naast me, om vervolgens via een bijna uitgestorven A2 en A9 vlotjes op Schiphol P3 te arriveren.De overvolle transferbus bracht me naar vertrekhal 2 waar ik de koffer bij een bagage drop-off point achter liet. Geen baliemedewerkster meer nodig, alhoewel ik de hulp van een blauwgeklede medewerkster wel op prijs stelde bij de schermhandelingen van zo'n zilveren kooi. Dit is echt vooruitgang en binnen no time zat ik achter m'n eerste bak koffie bij een bar achter de Electronics store in terminal 2. De Delta vlucht verliep gladjes en mooi op tijd. Ik heb me urenlang vermaakt met een interactief golfspelletje op het entertainment center bij m'n zitplaats. De eerste ronde verliep desastreus met 58 slagen over par (voor de kenners), en met het gloeiende schaamrood nog op de kaken ging de tweede ronde een stuk beter. Leesmateriaal, hazeslaapjes en de maaltijden tussendoor maakten dat de 9 uur en 7 minuten redelijk vlot verliepen.

Volgens de papieren zou er een tussenstop van ruim 2 uur volgen en ik was eerst een beetje benauwd of dat genoeg zou zijn i.v.m. het verplichte bezoek aan Immigration, Security en Customs. Dat bleek allemaal enorm mee te vallen zodat er genoeg tijd overbleef om met een turkey roll en flessewater in een comfortabele stoel bij de gate het massaal passerende publiek te bekijken. Daar heb ik me goed mee vermaakt, want wat je in zo'n uurtje voorbij ziet lopen is kostelijk: van zakenlieden strak in het pak tot beachboys met strooien hoed en flipflops aan de voeten. Niemand kijkt daar ook maar ergens van op.

Op de tweede vlucht, anderhalf uur naar Orlando, had ik de hele rij van 3 stoelen voor mezelf. Volgens m'n ticket hoorde ik op de stoel naast het gangpad te zitten, maar toen ik merkte dat er geen buren waren verkaste ik naar de raamstoel. Voor me zat een grote amerikaan die op een gegeven moment z'n stoelleunig een standje naar achteren zette waardoor ik bijna klem kwam te zitten. Hij verontschuldigde zich direct omdat z'n stoel defect bleek. Niet lang daarna ging ook de stoel van de dame naast hem gek doen, en dat leverde de nodige hilariteit op. Na een korte stoelendans zat een familie van drie fijn naast elkaar op de 3 stoelen voor mij, en de grote amerikaan op de gangpadstoel naast me. Joe kwam uit Alaska en ging bij z'n moeder op bezoek in Ocala, Florida. Toen ik hoorde dat hij uit Anchorage kwam volgde er een leuk gesprek over het mooie Alaska, waar ik jaren geleden een schitterende campertocht heb gemaakt. Joe stond op het punt zijn woning te verkopen voor de lieve som van 300.000 dollar, waarna hij zich bij z'n vrouw gaat voegen die al in Kansas woont, in de buurt van hun kinderen en kleinkinderen. Joe, die goed geld heeft gemaakt in de olie industrie, gaat daar samen met haar een heel nieuw leven beginnen. Good for him! Het was net of ik een goeie vriend ontmoette in het vliegtuig en dat gevoel bleek wederzijds. Onnodig te zeggen dat die vliegreis omvloog, om in luchtvaarttermen te blijven.

Bij Alamo toch een upgrade naar een premium auto genomen. Na het 'speciale' aanbod van de baliemederwerker aarzelde ik, zeggende dat een fullsize ook wel ok is, waarna de meerprijs steeds naar beneden werd bijgesteld. Er ging zelfs nog een Delta korting vanaf ;-).  Aarzelen werkt! Dus voor een schamele 100 dollar meer voor 11 dagen heb ik nu een prachtige Ford voor de deur staan. Eerst moest ik nog langs het Homes Welcome Center, waar Keiley de Boer (trots op haar hollandse voorouders) me de paperassen meegaf met het adres van het huis en de lockboxcode. Met een voederzak vol Burger King lekkers stond ik niet veel later voor het huis, een prachtig en ruim huis met veel privacy.
Op dit moment, tegen twaalven 's avonds, heb ik nog maar 3 uur geslapen. Ik voel de man met de hamer al aankomen, maar deze tussenstop is net genoeg om dit eerste verslag te maken. De eerste foto's, snel tussen de aankomsthandelingen door geschoten staan nog op m'n mobiel, dus die volgen wat later. Wordt vervolgd!