Dag 2 - Op zoek naar een internetkabel

Ik heb een rommelige slaap-waak nacht achter de rug, maar 's ochtends voel ik me toch prima. Flarden mist rijzen op uit het meer waar dit huis aan grenst. Het is een beetje een eng meer, alsof er elk moment aligators uit komen kruipen. Het komt vast en zeker door het restje letlag waar ik nog last van heb. Voor het ontbijt moet ik het doen met het laatste meegebrachte restje oploskoffie en de opgewarmde cheeseburger van gisteren. Het gaat erin als koek...merkwaardig.

Om een uurtje of 10 ga ik van huis om de eerste boodschappen te doen bij de Walmart aan Cagan Crossing. Dat levert weer een hele verzameling plastic zakjes op. Thuis maak ik met al dat verse spul een simpele maar lekkere lunch met een green salad, een potato salad en een corn dog. Dat is even smullen.

Ik moet ergens ook nog een lange internetkabel scoren want deze woning heeft geen wifi, maar alleen bekabeld internet. Dat werkt op zich prima, maar de kabel is maar 1 meter lang zodat ik het nu moet doen met een staanplaats (!) voor het keukenblok waar het modem staat. Leuk voor even, maar 10 dagen, nou nee. Voor de afwisseling rij ik naar de Walmart aan Bass Road, maar helaas, ook daar geen kabels. Tja, het is ook het draadloze tijdperk. Morgen maar even naar Best Buy, en voorlopig moet ik het dan maar even redden zoals te zien is op de volgende foto.

Laat daar nou net ook de pot met peanutbutter filled pretzels staan!



's middags neem ik, onder het genot van een versgezette bak koffie, de van Walmart meegebrachte couponboekjes door waar tot mijn verbazing een aantal leuke tips uit voortkomen. Die couponboekjes ken ik al zo lang, en ze lijken  elk jaar vrijwel hetzelfde. Toch niet. Bijvoorbeeld: het Osceola County Welcome Center, fungerend als streekmuseum...gratis! Verder zitten er coupons in voor golf en off-road rijden, maar ik denk dat het daar te heet voor is. Er waait wel een lekker windje, maar toch. Ik zie wel. Niks moet, alles mag, is het parool. En er komt nog iets anders bij me op, los van de coupons: toch een keer naar het populaire restaurant Cracker Barrel gaan om te lunchen of dineren. Dat is het soort restaurant waar ook de locals graag eten, en dat zegt genoeg over de kwaliteit. Als je er langs rijdt zie je altijd een parkeerplaats vol auto's.

Morgen dus naar Best Buy voor de lange internetkabel en misschien buurten bij Starbucks. Ik wil zowiezo kijken of er nog zaken bij zijn gekomen sinds verleden jaar. Dit hele gebied is nog steeds booming. En morgen ga ik het zwembad bij het huis maar eens in. Het water is lauw, dus zoveel moeite mag het niet kosten.

Na een kleine avondmaaltijd breng ik de avond door met het maken van dit verslag, en wat tv kijken. Tot morgen!

Foto's van de eerste dag

Op naar Orlando!

Om half vijf in de vroege ochtend plaatste ik de koffer in de achterbak van de auto, en het kleine laptoptasje op de stoel naast me, om vervolgens via een bijna uitgestorven A2 en A9 vlotjes op Schiphol P3 te arriveren.De overvolle transferbus bracht me naar vertrekhal 2 waar ik de koffer bij een bagage drop-off point achter liet. Geen baliemedewerkster meer nodig, alhoewel ik de hulp van een blauwgeklede medewerkster wel op prijs stelde bij de schermhandelingen van zo'n zilveren kooi. Dit is echt vooruitgang en binnen no time zat ik achter m'n eerste bak koffie bij een bar achter de Electronics store in terminal 2. De Delta vlucht verliep gladjes en mooi op tijd. Ik heb me urenlang vermaakt met een interactief golfspelletje op het entertainment center bij m'n zitplaats. De eerste ronde verliep desastreus met 58 slagen over par (voor de kenners), en met het gloeiende schaamrood nog op de kaken ging de tweede ronde een stuk beter. Leesmateriaal, hazeslaapjes en de maaltijden tussendoor maakten dat de 9 uur en 7 minuten redelijk vlot verliepen.

Volgens de papieren zou er een tussenstop van ruim 2 uur volgen en ik was eerst een beetje benauwd of dat genoeg zou zijn i.v.m. het verplichte bezoek aan Immigration, Security en Customs. Dat bleek allemaal enorm mee te vallen zodat er genoeg tijd overbleef om met een turkey roll en flessewater in een comfortabele stoel bij de gate het massaal passerende publiek te bekijken. Daar heb ik me goed mee vermaakt, want wat je in zo'n uurtje voorbij ziet lopen is kostelijk: van zakenlieden strak in het pak tot beachboys met strooien hoed en flipflops aan de voeten. Niemand kijkt daar ook maar ergens van op.

Op de tweede vlucht, anderhalf uur naar Orlando, had ik de hele rij van 3 stoelen voor mezelf. Volgens m'n ticket hoorde ik op de stoel naast het gangpad te zitten, maar toen ik merkte dat er geen buren waren verkaste ik naar de raamstoel. Voor me zat een grote amerikaan die op een gegeven moment z'n stoelleunig een standje naar achteren zette waardoor ik bijna klem kwam te zitten. Hij verontschuldigde zich direct omdat z'n stoel defect bleek. Niet lang daarna ging ook de stoel van de dame naast hem gek doen, en dat leverde de nodige hilariteit op. Na een korte stoelendans zat een familie van drie fijn naast elkaar op de 3 stoelen voor mij, en de grote amerikaan op de gangpadstoel naast me. Joe kwam uit Alaska en ging bij z'n moeder op bezoek in Ocala, Florida. Toen ik hoorde dat hij uit Anchorage kwam volgde er een leuk gesprek over het mooie Alaska, waar ik jaren geleden een schitterende campertocht heb gemaakt. Joe stond op het punt zijn woning te verkopen voor de lieve som van 300.000 dollar, waarna hij zich bij z'n vrouw gaat voegen die al in Kansas woont, in de buurt van hun kinderen en kleinkinderen. Joe, die goed geld heeft gemaakt in de olie industrie, gaat daar samen met haar een heel nieuw leven beginnen. Good for him! Het was net of ik een goeie vriend ontmoette in het vliegtuig en dat gevoel bleek wederzijds. Onnodig te zeggen dat die vliegreis omvloog, om in luchtvaarttermen te blijven.

Bij Alamo toch een upgrade naar een premium auto genomen. Na het 'speciale' aanbod van de baliemederwerker aarzelde ik, zeggende dat een fullsize ook wel ok is, waarna de meerprijs steeds naar beneden werd bijgesteld. Er ging zelfs nog een Delta korting vanaf ;-).  Aarzelen werkt! Dus voor een schamele 100 dollar meer voor 11 dagen heb ik nu een prachtige Ford voor de deur staan. Eerst moest ik nog langs het Homes Welcome Center, waar Keiley de Boer (trots op haar hollandse voorouders) me de paperassen meegaf met het adres van het huis en de lockboxcode. Met een voederzak vol Burger King lekkers stond ik niet veel later voor het huis, een prachtig en ruim huis met veel privacy.
Op dit moment, tegen twaalven 's avonds, heb ik nog maar 3 uur geslapen. Ik voel de man met de hamer al aankomen, maar deze tussenstop is net genoeg om dit eerste verslag te maken. De eerste foto's, snel tussen de aankomsthandelingen door geschoten staan nog op m'n mobiel, dus die volgen wat later. Wordt vervolgd!

Met afwisselend zon en bewolking zit ik m'n laatste dag voor de reis hier in Utrecht uit. Vandaag kon ik elektronisch inchecken op de Delta website en dat ging heel gemakkelijk. De boarding pass werd uiteindelijk gepresenteerd en kon worden afgedrukt, wat nog NET lukte met de laatste korrels toner in mijn printercartridge... Voor de zekerheid drukte ik wel in de lichtste tinten af. Hoe is het mogelijk, net nu...

Er restte zelfs nog wat inkt om een paar screenshots af te drukken van de route naar Big Cat Rescue, Tampa Bay Golf Range, en Shooters World. Je merkt al dat ik dit keer geen navigatie meeneem. Ik kijk wel hoe ik me red, en bovendien heeft de huurauto misschien standaard navigatie aan boord. No problem.

Ik maak nog even een wandeling, en daarna start ik de vakantiesfeer met een lekkere pizza, salade en een biertje.  Een rijpe pizza met een knapperige korst: Casa Eric! Morgenochtend zeer vroeg op (4 uur), dus vanavond op tijd in the sack.

Tot binnenkort, vanuit Florida!

Nog maar een paar daagjes, en dan.....

Nog maar een paar nachtjes slapen en dan gaat het weer gebeuren. Eerst moet ik morgen het tweede en laatste deel van de outplacement workshop bijwonen, maar daarna zal alles in het teken van zonnig Florida staan. In ons land zal het dan volgens de weersvoorspellingen ook een heel stuk aangenamer zijn. Beter kan je bijna niet op vakantie gaan!

 

Ik probeer me al een beetje in te stellen op de lange reis, want je bent al met al zo'n 24 uur in touw. Ik hoop dat het vereiste bezoek aan het Homes Welcome Center (om alle formaliteiten af te handelen en de sleutel van het huis in ontvangst te nemen) niet te lang zal duren. Een jetlaghoofd en een droge keel kunnen een mens wat minder geduldig maken.

Daarna zo snel mogelijk naar de al jaren vertrouwde waterplaats Burger King naast Bonanza Golf voor de eerste slok en hap. Wel rustig proberen te eten nu (zie blog 2012).



Ik heb nog geen idee wat het adres van het huis zal zijn want dat hoor ik in het Welcome Center. Ik heb de wijk Lindfields uitgekozen bij m'n boeking dus ik neem aan dat die het ook zal worden. Hier is een indruk van deze wijk:

De tickets en vouchers zijn al binnen!

De tickets en vouchers zijn allemaal binnen, een maand maar liefst voor vertrekdatum. Ik ben dit niet gewend, maar het is heel prettig om nu al te weten waar je aan toe bent. Nu zie ik namelijk al dat ik me voor het adres en codes voor het huis eerst tot het Homes Welcome Center, tegenover Celebration, moet wenden. Ik vind dat extra bezoek maar niks, maar het is niet anders dit keer. Hopelijk gaat het daarna vlotjes.

Verder weet ik nu ook al het Alamo confirmation number, iets waar USA Fun Vacations eerder nogal moeilijk over deed, iets met werken met brokers etc.  Ik kon er niks mee. Zo'n boekings bevestigingsnummer heb je nodig als je gebruik wil maken van een handige feature op de Alamo website: Save Time.  Hier kan je de extra informatie geven die de baliemedewerker normaal gesproken van je vraagt, zoals rijbewijsgegevens, extra verzekeringen, e.d. Helaas staat de Toll pass optie er niet bij, en die wil ik graag. Niet vergeten te vragen dus (de kans is aanwezig door het vermoeide jetlaghoofd). Het zou tijd schelen; enfin, we zullen het zien. In de rij moet je toch, want van de check-in automaten (kiosks) heb ik niet veel goeds gehoord.



 En leuk, die al in 2010 verlopen Orlando Magic Card... Verder nog een stapel folders over de welbekende winkels en attracties. Ik zal m'n koffer er niet zwaarder mee maken. Ik doe ter plaatse, in Lindfields, wel aan extremecouponing ;-)









Iets wat me eerder nogal bezig heeft gehouden is de kofferverdeling. Ik had al besloten om zo licht mogelijk te reizen, en met name de handbagage minimaal en klein te houden.  Het lijkt tegenwoordig namelijk een trend te zijn om je vooral niet aan de maximale afmetingen voor handbagage te houden. Hele rugzakken worden in de bagagevakken gestouwd, zodat je moeite moet doen om je eigen bagage enigszins boven je eigen rij stoelen kwijt te kunnen. Het is erg vervelend om je, na landing, vijf rijen of meer naar achteren een weg te moeten banen door het drukke gangpad. Dus wat doe ik? Alleen m'n netbook en muis, plus nog wat ander klein spul, gaan als handbagage mee in een netbooktasje. Daar is neem ik aan altijd wel een klein donker hoekje voor te vinden in de overhead storage bin.  Ziehier de geplande handbagage:

Zo, nu nog even op pad voor een grotere en betere koffer om in te checken.
Wordt vervolgd.

Echt even er tussenuit....in Lindfields

Het gaat geheel anders dan gepland. Op m'n werk is de hakbijl gehanteerd en ik ben een van de slachtoffers. Voordat de banenmolen gaat draaien wil ik nu des te meer op vakantie en een beetje troost vinden in het bekende gebied in de bekende staat in de USA.  Geen Palm Key, maar Lindfields!  Het wordt dus een pool villa, want dat is toch wel prettig en het kon voor een kleine meerprijs worden geregeld. Mooi, nu kan de voorpret beginnen ;-)  Dus: JOEPIE!

Paspoort is kort geleden vernieuwd, ESTA opnieuw toegekend, en morgen ga ik een internationaal rijbewijs kopen bij de ANWB.  Er is nogal wat gedoe of dit nodig is of niet, maar ik speel liever op zeker, dus kopen dat vodje. Omdat ik op 16 april al vertrek dient de volledige reissom te worden overgemaakt naar USA Fun Vacations. Morgen wordt een drukke dag, want ik moet tevens wat dingen afhandelen m.b.t. mijn ontslag. Nou ja, ik ben de laatste tijd niets anders gewend...puf.